all out of love

Αυτό το θυμάστε?

Advertisements

a xa xa xa xa xa xa

Βρήκα κι αυτό!

Είμαι σίγουρος πως ο κολλητούλης θα έχει πεθάνει στο γέλιο με αυτά τα τραγούδια.

I need love

Το βρήκα! LL J Cool! Επίσης μόλις έμαθα πως το τραγούδι λέγεται I need love γιατί πάνω στη κασέτα (ναι ναι, κασέτα! εκείνα τα πράματα με τη μαγνητική ταινία) έχω γράψει I’m in love! Χεχε… Ότι νά’ναι.

This is Michael Bolton

Εγώ σας το είπα στο προηγούμενο post να με πάρετε από εδώ. Μου ήρθε να ακούσω Michael Bolton!!! Όταν ένας άνθρωπος που ασχολείται με τη μουσική επιστρέφει στα τραγούδια που άκουγε στα δέκα του υπάρχει πρόβλημα. Καταραμένη δεκαετία του 80! Ακούστε αυτά και πάω να βρω LL J Cool!

How can we be lovers

How am I supposed to live without you

Soul provider

Why’d I have to fall in love with you

Πωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω. Που το θυμήθηκα αυτό τώρα? Matthew Fisher! Αν κάτσω λίγο ακόμα στο πατρικό μου θα ξεθάψω και το cd του Michael Bolton! Ας με πάρει κάποιος από εδώ!

Featured Song: Matthew Fisher | Why’d I have to fall in love with you

memories ’07 / cd|22

hfs_cd22_thu

01. Noir Desir | Le vent nous portera [Video | Lyrics]
02. Wreckless Eric | Whole wide world [Video | Lyrics]
03. Alpha Blondy | Sebe Allah Y’e [Video | Lyrics]
04. Creedence Clearwater Revival | Have you ever seen the rain? [Video | Lyrics]
05. Gianna Nannini | Meravigliosa creatura [Video | Lyrics]
06. Rob Grill | Rock sugar [Video]
07. The Killers | Read my mind [Video | Lyrics]
08. Angus & Julia Stone | Paper aeroplane [Video | Lyrics]
09. Mika | Relax [Video | Lyrics]
10. Blondie | Heart of glass [Video | Lyrics]
11. The Beautiful South | You’re the one that I want
12. Tim Maia | Contacto Com O Mundo Racional
13. Αθηνά Ρούτση | Ossa Olhar
14. Σταμάτης Κραουνάκης | Πόσο σ’αγαπώ [Lyrics]
15. Frankie Valli & The Four Seasons | Beggin’ (Pilooski re-edit) [Video | Lyrics]
16. The Coasters | Down in Mexico [Video | Lyrics]
17. Smith | Baby, it’s you [Video | Lyrics]
18. Δήμητρα Γαλάνη | Στερεότυπα [Video | Lyrics]
19. Louie Austen | Glamour Girl [Video]

[Running Time 01:19:14]

Αυτές είναι οι μουσικές αναμνήσεις του 2007. Το soundtrack της ζωής μου. Το έτος που μας πέρασε ήταν αρκετά δύσκολο αλλά ωραία δύσκολο. Έκανα το μεταπτυχιακό μου Αγγλία (Lancaster University) χρωστόντας τη διπλωματική στο προπτυχιακό μου στην Ελλάδα (Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Σάμο). Αρκετό τρέξιμο, πίεση και άγχος όπως καταλαβαίνετε. Και μέσα σε όλα αυτά… το φανταρικό!

Η αλλαγή του χρόνου με βρήκε στο πατρικό μου στη Θάσο να στέλνω μηνυματάκια στη γαλλιδούλα που είχα γνωρίσει. Την δεύτερη μέρα πετούσα για Αγγλία. Εξεταστική, μαθήματα, κι άλλη εξεταστική, Πάσχα. Roadtrip με ένα VW Golf με το φίλο Γιώργο από ΕΛ.ΒΕ. στο Lancaster. Περάσαμε τη Βενετία, τις μαγευτικές Άλπεις, όλη τη Γερμανία μέχρι την Κολωνία, Βέλγιο, Ολλανδία, Calais-Γαλλία κι από εκεί στο Dover-Αγγλία μέχρι το Lancaster. Διπλωματική Αγγλία, διπλωματική και Ελλάδα. Από το Μάιο μέχρι το Σεπτέμβρη ταξίδεψα Lancaster-Σάμο και πίσω αν δεν κάνω λάθος 4(!) φορές. Έχω χάσει το μέτρημα. Αφού ολοκλήρωσα τις σπουδές μου, παρουσιάστηκα φαντάρος στην Πάτρα την 6η του Νοέμβρη (what a black day).

Μουσική, μουσική, μουσική…

01. Το “Le vent nous portera” το ανακάλυψα τυχαία στο internet. Μία που το άκουσα μία που “κόλλησα”! Λέει σε κάποιο σημείο, “Pendant que la marée monte et que chacun refait ses comptes. J’emmène au creux de mon ombre des poussières de toi. Le vent les portera, tout disparaîtra, le vent nous portera.”, που σε ελεύθερη μετάφραση είναι, “While the tide is setting in and we all balance our accounts. I take with me into the hiding-place of my shadow the dusts of you. The wind will carry them, everything will disappear, the wind will carry us”.

02. Είχα αράξει στο δωμάτιό μου στην εστία και είπα να δω καμιά ταινία να χαλαρώσω από το τρέξιμο της ημέρα και να μπορέσω να κοιμηθώ. Έβαλα να δω το Stranger than fiction. Στα ελληνικά νομίζω η ταινία λέγεται Πιο παράξενο κι από παράξενο (ήθελα να’ξερα ποιος διάολο κάνει αυτές τις μεταφράσεις!!!). Πολύ ωραία ταινία, προτείνω να την δείτε όσοι δεν την έχετε δει. Πρόκειται για την ιστορία του Harold Crick (Will Ferrell), ενός υπαλλήλου του οποίου η ζωή είναι πιο βαρετή κι από το κανάλι της ελληνικής Βουλής. Υπερβολικά μεθοδικός, ο Harold Crick έχει οργανώσει όλη του τη ζωή γύρω από το ρολόι του. Ξαφνικά, αρχίζει να ακούει μέσα στο κεφάλι του μια φωνή μιας συγγραφέας (Emma Thompson) η οποία περιγράφει τη ζωή του με κάθε λεπτομέρια και η οποία λέει πως πολύ σύντομα ο Harold θα πεθάνει. Στην πορεία αναζήτησης της φωνής αυτής ο Harold θα ζητήσει τη βοήθεια ενός καθηγητή (Dustin Hoffman) που διδάσκει λογοτεχνία. Παράλληλα θα γνωρίσει μία σέξι φουρνάρισσα (την !hot! Maggie Gyllenhaal) με την οποία… δείτε εδώ! 😉

03. Το Sebe Allah Y’e είναι ένα τραγούδι το οποίο ήξερα. Μόνο που δεν ήξερα ποιος το λέει και πως λέγεται. Να λοιπόν που το βρήκα. Το άκουγα το ’80, τότε που ήμουν ακόμα αρκέτα πιτσιρίκος ώστε να με παίρνει μαζί του ο μεγάλος μου ξάδελφος για να βγάζει γκομενάκια τα καλοκαίρια που ερχόταν στη Θάσο. Είμαι μου**παγίδα!!! Ή ήμουν τουλάχιστον… χεχε.

04. Ακόμα ένα τραγούδι από ταινία. Αυτή τη φορά τη December Boys. Απλά απίστευτο τραγούδι!

05. Αν αναρωτιέστε από που γνωρίζετε αυτό το τραγούδι τότε δείτε αυτό το video.

06. To Rock Sugar ήταν one hit wonder. Ο Rob Grill δεν μας έδωσε κάτι άλλο αξιόλογο. Το Rock Sugar όμως μάλλον ήταν αρκετό. Το τραγούδι αυτό το βρήκα χάρη στο φίλο μου το Γιώργο ο οποίος είχε φάει τρελλό κόλλημα με το κομμάτι…

07. Ποιος θα το περίμενε πως μία μπάντα από το Las Vegas θα μπορούσε να μας δώσει τόσο ώριμο ήχο από το πρώτο κιόλας δίσκο. Πόσο μάλλον με το δεύτερο. Το Read my mind είναι απλά απίθανο τραγούδι με καταπληκτικούς στίχους. Να ένα μικρό δείγμα.“Oh well I don’t mind if you don’t mind’Cause I don’t shine if you don’t shineBefore you jump,Tell me what you find..When you read my mindSlipping in my faith until I fallYou never returned that callWoman, open the door, don’t let it stingI wanna breathe that fire again”

08. Ακόμα ένα τραγούδι από τα αδέλφια Stone. Ο Angus και η Julia είναι από την Αυστραλία κι ο ήχος του είναι υπέροχος. Folk, blue και acoustic όλα μαζί! Με μόλις δύο EP και ένα album, το Paper Aeroplane περιγράφει ”I spilled the ink across the land trying to spell your name. Up and down there it goes, Paper Aeroplane. It hasn’t flown the seven seas to you but its on its way. It goes through the hands then to someone else to find you girl”

09. Για το φαινόμενο Mika μίλησαν πολύ. Μερικοί είπαν πως είναι ολίγον gay κι άλλοι πως είναι ο νέος Freddy Mercury. Τι να πει κανείς?

10. Η διπλωματική για το μεταπτυχιακό μου είχε να κάνει με luxury brands. Σερφάροντας λοιπόν στο site της Gucci και διαβάζοντας σχετικά με την εταιρία έπεσα πάνω στη διαφημιστική καμπάνια για την προώθηση του νέου αρώματος Gucci by Gucci. Τη σκηνοθεσία του spot είχε κάνει ο David Lynch και συμμετήχαν οι Raquel Zimmerman, Natasha Poly και Freja Beha Erichsen που λυκνίζονται υπό τους ήχους του “Heart of Glass” των Blondie.

11. Είμαι λάτρης των 60s. To Grease που αναφέρεται σε εκείνη την δεκαετία το έχω δει ας πούμε αρκετές φορές. Όταν άκουσα τη διασκευή στο You’re the one that I want από τους The Beautiful South, που παίζει στο τέλος της ταινίας όταν ο Travolta και η Newton επιτέλους κάνουν χωριό, ενθουσιάστικα!

12. Τον Tim Maia δεν το ήξερα. Για την ακρίβεια δεν τον ήξερε ούτε η μάνα του. Μέχρι πριν μερικά χρόνια που ξεθάφτηκε ένας δίσκος του από το 1975. Το ενδιαφέρον είναι πως δεν πρόκειται για έναν απλό δίσκο με ωραίες μελωδίες από τη δεκαετία του ‘70. Πρόκειται για μία μουσική Βίβλο για την θρησκεία του Ρασιοναλισμού. Ο τύπος λέει: “You don’t know what I know ‘cause I know where we came from. We came from a super world. World of rational energy and we live in an antiworld. World of animals’ energy. Read the book, the only book, the book of God…”. Κάπου διάβασα ότι όπως αποδείχτηκε ο τύπος ρουφούσε τεράστιες ποσότητες κοκαΐνης… Ε δε θέλει και πολύ μυαλό!

13. Να είναι καλά η αδελφή μου γι’αυτό το τραγούδι. Το Ossa Olhar είναι το γνωστό μας σε όλους Χειροκρότημα της Πρωτοψάλτη. Απίστευτες μελωδίες…

14. Θυμάμαι πως μας τα είχαν πρίξει με αυτήν την Μαρία την άσχημη. Όλη η ελληνική φοιτητική κοινότητα της Αγγλίας έμπαινε στο greek-movies και έβλεπε τα νέα επεισόδια. Προσπάθησα κι εγώ να το δω αλλά μάταια. Τότε βγήκε το: “όταν γίνει όμορφη, ξυπνήστε με”. Η μουσική στους τίτλους όμως από το Σταμάτη είναι καταπληκτική. “Ούτε μια στιγμή δε μ’άφησες να παίξω…”

15. Έπινα martini με τον γαμπρό μου στο Verde στου Παπάγου. Κι ακούω το Beggin’! Πάω στην κοψή σερβιτόρα και ρωτάω πως λέγεται το κομμάτι που ακούμε. Χαμογέλασε και το έγραψε σε ένα χαρτάκι. “Είναι το αγαπημένο μου”, είπε. Δυστυχώς δε μου έγραψε και το τηλέφωνό της από κάτω. Δε βαριέσαι, έμεινα να ακούω το τραγούδι.

16 & 17. Ταραντίνο! Death proof. Αν καμία από εσάς θέλει να κάνει lap dance στον γκόμενό της απλά δείτε τη ταινία. Τέλος! 😉

18. Προς το τέλος του 2007 είχα μία ενδιαφέρουσα γνωριμία στα 20.000 πόδια. Αυτό που έμεινε από τη γνωριμία αυτή είναι αυτό το τραγούδι της Γαλάνη. Στερεότυπα… τι να πεις.

19. Ο Louie Austen είναι ο Sinatra της Γερμανίας κατά μία έννοια. Το Glamour Girl το βρήκα στην τελευταία συλλογή του Stephane Pompougnac, Hotel Costes X.

Φωτογραφία: Σχετικά με το cover, τη φωτογραφία την τράβηξα σε ένα trip στη Β. Ελλάδα με τον ξάδελφο μου στο δρόμο για το δάσος της Ελατιάς. Μαγευτικά τοπία! Η μηχανή που έχω είναι μια Canon PowerShot G7 [Shutter: 1/500, Aperture: f4.0]

Ελληνικός Στρατός: Ημέρα 1η

hfs_grarmy 

 

 

Το ταξί ήταν τεκές αλλά ο ταρίφας δεν έλεγε να σβίσει το τσιγάρο. “Πάλι καλά που τό’κοψα”, σκέφτηκα. Στο ραδιόφωνο μία φωνή παλιού γραμμοφώνου τραγουδούσε “…πόσο λυπάμαι τα χρόνια που πήγαν χαμένα, πριν να γνωρίσω εσένα…”. Ο μετρητής έγραφε ήδη 4 ευρώ και δεν είχαν περάσει δέκα λεπτά από τη στιγμή που είχα κατέβει από το λεωφορίο πριν μπω στο ταξί. Η ακρίβεια βέβαια ήταν από τα τελευταία πράγματα που με απασχολούσαν εκείνη τη στιγμή. Ο ταξιτζής είχε πάρει πατριωτικά το ζήτημα της εμψύχωσής μου, πράγμα που δεν είχα ζητήσει. Ανάμεσα στις αφηγίσεις του για τα χρόνια τα δικά του μου επαναλάμβανε τη φράση “μη μασάς, δεν είναι τίποτα, θα δεις. Ούτε που θα το καταλάβεις”. Θυμήθηκα έναν γιατρό που είχε έρθει στο δημοτικό για τα εμβόλια και μου είχε πει κάτι παρόμοιο. Γέλασα με τον συνοιρμό. Εγώ συμφωνούσα μηχανικά στις ιστορίες του ταρίφα χαζεύοντας έξω από το παράθυρο, προσπαθώντας να συγκρατήσω δρόμους και μαγαζιά που θα με βοηθήσουν να θυμάμαι τη διαδρομή. “Είναι μακρυά?”, ρώτησα. “Όχι παλικάρι. Και με τα πόδια πας.”. Με την πολυλογία που είχε πιάσει τον ταρίφα, το σχόλιο του αυτό ακουγόταν σαν πρόκληση. Δεν τον άντεχα άλλο. Δεν έφταιγε αυτός βέβαια. Είχα βαρεθεί να συζητώ το συγκεκριμένο θέμα τις τελευταίες μέρες. Όχι άλλες συμβουλές, αρκετά! Όταν φτάσαμε κατέβασα το σάκο από το πορτ-μπαγκάζ και τον πλήρωσα. 8,90€! Στην πύλη ο Α.Μ. με σπασμένο το χειλάκι, αφού ζήτησε τα χαρτιά μου, μου είπε “καλώς ήρθες!” με νόημα. Θυμήθηκα ένα στιχάκι που είχα ακούσει στο γυμνάσιο. “Πέρασα την πύλη, σκόνταψα σε μια πλάκα. Τη σήκωσα και έγραφε την πάτησες μαλάκα.

Δίπλα μου στεκόταν ένα παλικαράκι μόλις δεκαοκτώ ετών από τα Γιάννενα. “Δεν την παλεύω ρε φίλος”, μου λέει με κινήσεις που φανέρωναν άτομο υπερκινητικό. “Ηρέμησε”, του λέω. “Ούτε μισή ώρα είσαι μέσα κι έχεις ακόμα 364 μέρες 23 ώρες και 30 λεπτά”. “Ναι ρε φίλε…”, μου λέει αφήνοντας ανοιχτή την πρόταση σαν να ήθελε να προσθέσει κάτι ακόμα, αλλά η πρόταση έμεινε εκεί. Μάλλον αυτή η γνωριμία δε θα είχε πολύ μέλλον. Μετά από 3-4 λεπτά μίλησε ξανά. Επίμονος, σκέφτηκα. Μ’αρέσουν οι άνθρωποι με επιμονή. “Το ξέρεις ότι είχα μοϊκάνα μαλλί πριν μπω και το είχα βάψει κόκκινο? Αν δεις φαίνεται ακόμα το χρώμα.”. Αναρωτήθηκα αν τόση ώρα σκεφτόταν αυτό. Μη θέλοντας να του κόψω τα φτερά μιας και φαινόταν πολύ περήφανος γι’αυτήν του την πράξη, του λέω: “Καλή φάση…” αφήνοντας ανοιχτή την πρόταση σαν να ήθελα κάτι να προσθέσω. Μόνο που δεν είχα τίποτα άλλο να πω. Ή μάλλον είχα αλλά δεν ήθελα να γίνω από τώρα εριστικός απαντώντας του: “Βασικά, χέστηκα ρε φίλε. Αν ξεκινήσουμε έτσι, ποιο θα είναι το επόμενο θέμα συζήτησης? Αν ξυρίζουμε τ’αρχ…… μας?”

Απέναντι ένα άλλο παιδί καθόταν σιωπηλό με σταυρωμένα τα χέρια κρατώντας την ακτινογραφία του θώρακός του. Σοβαροφανής, ήθελε να σου περάσει πως ήταν χαλαρός. Αλλά δεν ήταν. Το κατάλαβα από τα μάτια του που κοιτούσαν σπασμωδικά δεξιά και αριστερά λες και τον κυνηγούσε κάποιος. Το μαλλί του ήταν κουρεμένο με την ψιλή. Μου θύμησε τη Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή, όπου αν θυμάστε υπήρχαν δύο καβλωμένοι ρουφιάνοι με ξυρισμένα κεφάλια. “Αυτός ή στρατόκαβλος ή παραπληροφορημένος είναι”, σκέφτηκα. Καλό παιδί τελικά ο Ιάσωνας αν και κολλημένος βορειοελλαδίτης. 

Οι ώρες περνούσαν η μία μετά την άλλη. Πρέπει να ρωτήθηκα τουλάχιστον δεκαπέντε φορές από που είμαι. Για κάποιους η απάντηση είναι εύκολη. Στην περιπτωσή μου πάλι διεγείρει ερωτήματα αυτοπροσδιορισμού, ταυτότητας και κατεύθυνσης. Διαδικασία ψυχοφθόρα. Εγώ τώρα τι πρέπει να απαντήσω? Από που κατάγομαι, που γεννήθηκα, που μεγάλωσα, που μένω τώρα ή που θα μένω σε κανένα χρόνο από τώρα? “Η καταγωγή μου είναι από Σέρρες αλλά έχω μεγαλώσει Θάσο αλλά… αλλά… αλλά…”, τους έλεγα. Κάποιοι ρωτούσαν από που από τις Σέρρες κι άλλοι από που από τη Θάσο. Δε βαριέσαι, σκέφτηκα. Μ’αυτά και μ’αυτά περνά κι η ώρα.

Αφού περάσαμε από διάφορα συνεργεία η ομαδάρχισα μας λέει: “Όσοι τελειώσατε με τους γιατρούς χέρια ψηλά”. Μπορείς να φανταστείς το αστείο της εικόνας δεκαπέντε μαντραχαλέων να τραγουδάνε Χατζηγιάννη…

Μπαίνω στο συνεργείο των ψυχολόγων. “Πως σε λένε?”, με ρωτάει το πράσινο ανθρωπάκι. “Παυλίδης Ανέστης”, απαντώ. “Κάθησε Ανέστη”. “Ευχαριστώ”. Ο πρώτος που με αποκάλεσε με το μικρό μου εκείνη την ημέρα. Μάλλον προσπαθούσε να είναι φιλικός. Ας προσπαθήσω κι εγώ, σκέφτηκα. Είχα ακούσει ιστορίες για στρατιώτες που έβγαιναν κλαίγοντας από τους ψυχολόγους και είχα μία ανησυχία ομολογουμένως. Ρωτήθηκα για τους γονείς μου. Αν είναι καλά. Αν είναι μαζί. Ρωτήθηκα και για τυχόν αδέλφια. Ρωτήθηκα για την κοπέλα μου. Αυτή η ερώτηση με δυσκόλεψε η αλήθεια είναι. “It’s complicated…”,  του είπα, “που να σου εξηγώ”. Φυσικά το αποκορύφωμα ήταν η ερώτηση για τα ναρκωτικά. “Έχεις πάρει ναρκωτικά στο παρελθόν Ανέστη?”. Μου θύμησε συνεντεύξεις όπου σε ρωτάνε για προϋπηρεσία. “Έχετε ξαναδουλέψει στο παρελθόν κ. Παυλίδη?”. Αναρωτιόμουν αν θα χρειαστεί να τα αρχίσω εκεί μέσα. Κι αν ναι, μας τα χορηγεί ο ελληνικός στρατός ή θα πρέπει να τα προμηθευτούμε μόνοι μας? Βγαίνοντας άκουσα το διάλογο μεταξύ του ψυχολόγου και ενός παιδιού. Στην προσπάθειά του να είναι φιλικός λέει ο ψυχολόγος: “Πες μου ένα ονοματάκι.”. Και απαντά ο φαντάρος: “Στην τύχη?!?”. Να πως βγαίνουν τα ανέκδοτα!

Το βράδυ πρόλαβα να ξαπλώσω στο εκστρατείας πέντε λέπτα πριν το σιωπητήριο. “You’re in the army now…”, είπα στον εαυτό μου, “καλώς ήρθες”. Welcome to the Greek Army and have a nice holiday. Έβαλα το iPod στα αυτιά μου και αποκοιμήθηκα. 

 

Featured Song: Timo Maas ft. Brian Molko | First Day