Ένας φάρος | A lighthouse

hifiw_lighthouse

Η καταιγίδα αυτή είναι άγρια. Το πλοίο πλέει ακυβέρνητο εδώ και κάμποσο καιρό. Μήνες θα μπορούσα να πω. Ο χρόνος έχει σταματήσει. Λες και όλα είναι μέσα σε όνειρο όπου έννοιες όπως χρόνος και χώρος έχουν πάψει να υφίσταντε. Τα κύματα δέρνουν το σκαρί χωρίς οίκτο. Ο καπετάνιος είναι απογοητευμένος. Ζητάει απεγνωσμένα βοήθεια από τον ασύρματο. Τίποτα. Ξαναπροσπαθεί, τίποτα. Η απογοήτευση γίνεται πλέον εμφανής στο προσωπό του. Ήλπιζε πως κάποιος θα ανταποκριθεί στο καλεσμά του. Ακόμα και τα λιμάνια που καιρό τώρα τον φιλοξενούσαν στις περιόδους κακοκαιρίας δεν αποκρύνοντε. Ιδρώτας τρέχει στο μετωπό του που πλέον έχει ζαρώσει από την αλμύρα τις κακουχίες και το κλάμα. Μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια του μαρτυρούν πως έχει χάσει τον ύπνο του εδώ και πολλές μέρες. Η ταραχή του φέρνει ναυτία. Είναι η ταραχή της θάλασσας ή το άγχος? Σουφρώνει τα φρύδια του με ότι του έχει απομείνει από δύναμη και σφίγγει τα δόντια του. Όχι από πείσμα… όχι ακόμα. Από φόβο… “Εγώ ήμουν καπετάνιος που τέτοιες φουρτούνες τις είχα για πρωινό! Τι έγινε ξαφνικά? Γιατί έχουν αρχίσει να με τρομάζουν τόσο? Που πήγε η ψυχραιμία μου και τα ατσαλένια νεύρα μου?“, σκέφτεται. Πιάνει τον εαυτό του να μουρμουράει… “Σύνελθε! Παραμιλάς…” , μονολογεί. Πεισμώνει! Πιάνει το τιμόνι γερά! “Θα πάω βόρεια!”

Κοιτά πίσω για τελευταία φορά. Το μόνο που βλέπει είναι απόνερα. “Ας είναι…”, σκέφτεται. Απομακρύνει τα δάκρυα της στενοχώριας από το μάγουλό του που έχουν μπερδευτεί με τον ιδρώτα της αγωνίας και του φόβου. “Αυτά είναι για τους χαμένους και τους αδύνατους…”, λέει. Συγκεντρώνεται, σκέφτεται, υπολογιζεί, μετράει, ζυγίζει… Όλα όσα φαίνονταν τόσο δύσκολα τόσο καιρό τώρα τα βλέπει ως μέρος της μεγαλύτερης εικόνας.Πλέον ξέρει ότι δε μπορεί να έχει πάντα τον έλεγχο. Δεν το ξέρει επειδή έτσι έχει ακούσει, το ξέρει από πείρα. Τώρα μπορεί να χειριστεί το πλοίο καλύτερα γιατί γνωρίζει πως υπάρχουν πράγματα εκεί έξω που το μόνο που μπορεί να κάνει είναι τα σεβαστεί, να τα δεχθεί, να τα αγκαλιάσει και να τα αφήσει να τον παρασύρουν. Ακριβώς όπως τα κύματα… Κι αν είναι τυχερός, θα βρει κάποιο φάρο.Τα φρύδια του καπετάνιου μας είναι ακόμα σουφρωμένα, τα μάτια του πρησμένα, τα δόντια του σφιχτά. Η αλμύρα έχει ποτίσει το δέρμα του, μόνο που τώρα έχει ένα χαμόγελο στα χείλη του… Σαν να υπάρχει ένα μπλε φως στο βάθος… Μοιάζει με φάρος…Featured Song: Ευσταθία | I Miss YouΥΓ: Η φωτογραφία είναι είναι από το φάρο στα Λιμενάρια της Θάσου. Χθες έκανα βραδινή εξόρμιση. Θα τις ανεβάσω οσονούπω.~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~The storm is fierce. The ship sails all adrift for quite a while. It could be months. The time has stopped. As if it’s all a dream where concepts such as time and space have stopped to exist. The waves hit the craft without mercy. The captain is discouraged. He desperately calls for help through the radio. Nothing. He tries again, nothing. The disappointment is now apparent on his face. He had a hope that someone would respond to his call. Even ports that for so long had provided shelter for him during severe weather periods don’t answer. His wizened by the salt, hardships and crying forehead is bathed in sweat. Black circles under his eyes declare that he has lost his sleep for quite a lot nights. The anxienty makes him sick. Is it because of the sea or because of the stress? He wrinkles his eyebrows with his remaining strenth and clenches his teeth. Not because of obstinacy… not yet. Because of fear. “I was such a great captain once that this kind of storms was nothing for me. What happened suddenly? Why have all become so scary? Where is my cool and my steel determination?”, he wonders. He catches himself bumbling… “Focus! You are maundering…”, he soliloquises. He digs his heels! He grabs the wheel firmly! “I’ll head north!”He looks over his shoulder for the last time. All he sees is backwash. “So be it…”, he thinks. He removes the tears of sadness from his cheek that have now been mixed with the sweat of anxiety and fear. “These are for the loosers and the weaks…”, he says. He focuses, thnks, calculates, measures, balances… All that seemed so difficult for so long, now he sees them a part of the bigger picture.He now knows that he can’t always have the control. He doesn’t know because he has heard so, he knows by experience. He can now navigate the ship much better because he is aware that there are some things out there that all he can do is to respect them, accept them, embrace them and let them drift him away. Just like the waves… And if he’s lucky, he’ll find a lighthouse.Our captain’s eyebrows are still wrinkled, his eyes bloated, his teeth tight. The salt has saturated his skin, only now he has a smile on his lips… There is a distant blue light… It looks like a lighthouse…Featured Song: Efstathia | I Miss YouPS: The lighthouse in the picture is in Limenaria on Thassos. I had a night walk last night. I’m going to upload some more in a while.

Advertisements

4 responses to “Ένας φάρος | A lighthouse

  1. 1. Πόσο έχεις πειράξει τα χρώματα στη φωτό, φανταστικέ αδερφέ μου;
    2. Τας Αγγλίας δεν έκαναν καθόλου κακό στις αφηγηματικές σας ικανότητες, για να μην αναφερθώ στας άριστας γνώσεις σας στην αγγλικήν!

    Πολύ το φχαριστήθηκα, άσχετα αν ξέρω τον πρωταγωνιστή. Είναι πιο σκληρό, πιστεύω, να ξέρει ο καπετάνιος πότε και πως τελειώνει η τρικυμία, όσο κι αν θέλει να πιστεύει ότι μπορεί να κοπάσει ξαφνικά. Είσαι καλός καπετάνιος blogobro!

  2. $attalanti (blogosis):

    1. Αρκετά 🙂
    2. Χαίρομαι που τ’ακούω γιατί να σου πω την αλήθεια είχα μία ανησυχία μήπως γυρίσω κι αρχίσω τα ψωνίστικα του τύπου: “Πος το λέτε εντό στο Ελλάντα!” χεχε

    Ο χρόνος θα δείξει αδελφούλα! Ελπίζω στο τέλος να επιβιώσει ο καπετάνιος και να μη χρειαστεί να εγκαταλείψει το πλοίο… 😉

    Φιλιά!

  3. και ο καπετάνιος θα αντέξει και το πλοίο. Μαζί πορεύονται τόσα χρόνια και εχουν γινει ενα με την θάλασσα και την αλμύρα της, είναι η δυναμή τους, η περιπέτειά τους…για σκέψου, χωρίς θάλασσα ουτε καπετάνιος, ουτε πλοίο! Καλός μου ακούγεται ο καπετάνιος, δεν το βάζει ευκολα κάτω, να του πεις οτι θα’πρεπε να αποτελεί πρότυπο…παρεπιπτόντως, εκπληκτική η φωτογραφία!

    φιλιά!

  4. $MaYaMaYa: Έτσι φαίνεται. Όλα καλά κι αέρα στα πανιά μας! 🙂 Έχεις δίκιο! Το νόημα του να είσαι καπετάνιος είναι να ταξιδεύεις. Μόνο να ξαποστένεις σε κανά λιμάνι και μετά πάλι να ρίχνεσαι στα κύματα. Ευτυχία είναι η ήλιος μετά τη καταιγίδα…

    Thnx για τη φώτο 😉 Είναι ο ίδιος φάρος που είναι και στο banner…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s