
-Τι περίμενες δηλαδή?
-Ξέρω εγώ? Όχι αυτό πάντως.
-Τι να κάνουμε όμως. Έτσι που τά’κανες.
-Πως δηλαδή?
-Σκατά!
-Εγώ φταίω?
-Ε θά’βαλες κι εσύ το χεράκι σου…
-Λες ε?
-Μάλλον…
-Χμ, έστω. Αλλά το ένα χέρι νίβει τ’άλλο και τα δυο το πρόσωπο λέει μία παροιμία. Τώρα είναι το θέμα τι κάνουμε?
-Που θες να ξέρω? Βγάλτα πέρα.
-Ωραίος είσαι ρε!
-Άντε κι εγώ τα βγάζω πέρα. Να ξέρεις όμως, πως δε θα σ’αρέσει…
-Τι εννοείς?
-Θυμάσαι τι σου έλεγα τις προάλες για τον τρόπο δράσης σ’αυτές τις περιπτώσεις? Νομίζω πως θυμάσαι την άποψή μου.
-Ναι, θυμάμαι. Ίσως να έχεις δίκιο. Δεν είμαι σίγουρος. Και γιατί δεν τό’κανες?
-Δε μπορούσα.
-Δεν υπάρχει δε μπορώ. Υπάρχει δε θέλω.
-Ναι αλλά όταν το θέλω είναι πιο ισχυρό από το πρέπει τότε δε μπορώ…
-Αμάν με τις αμπελοφιλοσοφίες σου. Μας έχεις κουράσει.
-Έτσι σκέφτομαι εγώ. Take me or leave me…
-I’ll take you.
-Χεχε. Τυχερέ! Έχω και 2 χρόνια εγγύηση!
-Χωρίς πλάκα τώρα. Γιατί δε μπορούσες?
-Ατέλειωτες υποθέσεις.
-Μην ακούω μαλακίες. Ατέλειωτες υποθέσεις και αηδίες.
-Και τι να έκανα? Να τα βρόνταγα όλα?
-Θά’πρεπε να ξέρεις πως μερικά πράγματα είναι πιο σοβαρά από τέτοιες λεπτομέριες.
-Λεπτομέριες που πρέπει να διευθετιθούν όμως.
-Και τελικά τι έγινε?
-Τι να γίνει? Τι περίμενες να γίνει δηλαδή? Τίποτα. Γι’αυτό και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε…
-Και τώρα?
-Ε και τώρα… Καταπίνουμε και μετά μη τον είδατε τον Παναή.
-Πάντα έτσι κάνεις… Φεύγεις.
-Και γιατί να κάτσω? Υπάρχει λόγος? Άλλωστε εγώ τουλάχιστον προσπάθησα. Κι έτσι κι αλλιώς. Άρα φεύγω. Καλύτερα έτσι.
-Είσαι βλάκας.
-Εσύ είσαι! Ή μάλλον κι εγώ κι εσύ. Πες μου ρε μεγάλε. Θέλω αυτό. Να το βάλουμε κάτω να το προσπαθήσουμε. Αλλά να θες.
-Δε θέλω αλλά θα ήθελα να θέλω.
-Και μετά λένε εμένα πειραγμένο.
-Ότι είσαι, είσαι.
-Ότι κι αν είμαι δεν έγινα έτσι μέσα σε μία μέρα. Θέλει χρόνο…
-Φιλάρα δύσκολα τα βλέπω τα πράγματα.
-Ε τι σου λέω τόση ώρα!
-Κρίμα.
-Το ξέρω. Και νά’ταν μόνο αυτό?
-Τι έχει κι άλλο?
-Θα δείξει…
-Έλα μην είσαι μαλάκας. Λέγε!
-Σςςς. Κοιτάει ο καθηγητής.
“Εσείς εκεί πίσω. Ησυχία! Άντε μη σας στείλω για καφέ! Στο γραπτό σας και αφήστε τα ψου ψου ψου.”
-Και σου’πα μαλάκα να δίναμε εργασίες. Γράφε τώρα! Για να μάθεις να αφήνεις ατέλειωτες υποθέσεις…
-Δε μπορούσα λέμε…
-Δε ήθελες, όχι δε μπορούσες.
-Άντε ρε! Πειραγμένε.
-Είπε ο γάιδαρος τον πετινό κεφάλα!
“Τι θα γίνει ρε παιδιά? Θα γράψετε ή θα συνεχίσετε την πάρλα?”
-Εεεε, συγγνώμη κύριε.
-Μη ζητάς συγγνώμη του μαλάκα.
-Σκάσε!
-Εσύ να σκάσεις!
-Βλάκα!
-Είσαι!
-Και φαίνεσαι.
-Το 2 το έλυσες?
-Ναι.
-Δώστο.
-Μισό. Να…
Featured Song: James | Getting Away With It (All Messed Up)